http://rower.uniwersytetradom.pl
Polish

  The Story   
 
Proverbs 7:23 Till a dart strike through his liver; as a bird hasteth to the snare, and knoweth not that it is for his life.

The Story - Around the World by bicycle

 

The Great Millenium Peace Ride 1998-2000

Something which was impossible in the point of view by human being, became possible.

If it be possible, as much as lieth in you, live peaceably with all men. (Romans 12,18 KJV)

And the work of righteousness shall be peace; and the effect of righteousness quietness and assurance for ever. (Isaiah 32,17 KJV)

The Great Millenium Peace Ride

Seattle (6.08.1998) - Hiroshima (1.01.2000)

Starting for the trip around the world I took with me bicycle "Romet" which was older than me, old bags, and about 300 USD in the pocket. I do not found sponsors in Poland, I wasn't insured, I did not have any vaccinations for different deseases. I was like a vagabond comparing to my fellows from thje group. But even so I was in beetwen one from about 600 peope who went through whole the way.

One of distinguishes after the trip it was a medal from the President of my home town Radom, and at 14 of February 2000. I was between four of my fellows from the group who was distinguished by the medal which I recieved from Mr. Valdas Adamkus, the President of the Republic of Lithuania.

The Great Millennium Peace Ride started at 6 of August 1998 in USA in the aniversary of the tragedy which happened in Hiroshima when the atomic bomb was cast down on this city. And our Ride finished in Japan at 1th of January 2000 - in Hiroshima the city of symbol.

The route went through 43 countires on the five continents: both Americas, Afirca, Europe, Middle East and Asia. By bicycles we went through 24239 km, and next similar amount of kilometers we went through by different kind of transportation. Daily we were doing on the bicycles avarage about 80 km, but sometimes we were doing like 180 km. It was depend of the quality of the route or sometimes even lack of route. In different countries we were organizing the press conferences, meetings with media, reporters and etc, meetings with local municipial representatives, also with some social and sport societies. The ideas of the Peace Ride was presented at the meetings with young students at the schools.

The ride had a open character. It means that every one who wanted to join us He could. From the invitation on the whole world took opportunity more than 600 people. Who they was joining us on the way, sometimes just for one day sometimes for a little bit longer, or like some people they joined us even thy did not realize that they will be traveling with us untill the end of the trip.

People, who was participating in this event they became an example that no matter of parting us differences like for example age (the youngest participant had 22 years, and the oldest one was 64 years), education (profesor of Economy, Doctor of Phisics, Trainer of Karate, Electronic Technician, The Teacher of English, Secretary, or construction worker), nationality ( the base of the group was the representatives of Repablic of Croatia, Lithuania, Mexico, Germany, Peru, Poland and Italy) we were able to accept each other and together overcome different dificulties, which was many during this trip atound the world.

In India happened tragical accident, where one of our fellow died - Walter Ramon from Peru.

The Ride 10 people ended in Hiroshima, it was two people from Poland, Waldemar Grabka from Bielawa (He joined to the group in Szczecin, Poland and He was participating in the last seventh months of the trip through Europe, Middle east and Asia).

The "Iron letter" which was issued by the UNESCO, many times was helping us when we were trying to arrange some different permissions for travelling through different regions of the world, which normally wasn't available for the regular tourists. Such situation was in Myanmar (Burma), China, where in some vilages the participants of the Ride was first seen forigners since long time.

Sławomir Płatek. Born 9 of November 1977 in Warszawa (Warsaw) Poland. Finished Secondary School and High School of Electronics in Radom, my home town. Since childhood I was riding a bicycle. And yet when I was in a high school it was born in me a dream about the Bicycle trip around the world.

Sincerely

Sławomir Płatek

Participant in the Great Millenium Peace Ride 1998-2000

http://www.peaceride.org

http://bicycle.pr.radom.pl

_____________________________________________________

Peace I leave with you, my peace I give unto you: not as the world giveth, give I unto you. Let not your heart be troubled, neither let it be afraid. (John 14:27KJV)

The Route... The ride started in Seattle, USA 6th of August 1998. This day is a anniversary of the tragedy which happened in Hiroshima by casting down the atomic bomb. The route went through Central America, South America, Western Africa, Europe, Middle East and Asia to Japan. Where the ride was ended on the 1th of January 2000. It was the symbolic date of entering the new millenium. The whole plan of the trip was preapred yet before started. It means: through which countries we will be travelling, how long we will be in each country, how many days we will be travelling on the bicycles, and how long we will be travelling by taking different kind of transportation, everything was counted in such way that we could be able to arrive on the 1th of January 2000 to Hiroshima. The main person who prepared the plan of the trip was the Mr. Valery Rassolko - Belarussian Coordinator of the Peace Ride but also a translator.

From the History of the organization of the Ride.... The Idea of the ride was born in 1993 in Athens, Greece during the international meeting of the cyclist. In 1994 it was established in USA non-profit organisation the Great Millenium Peace Ride, which was starting to establish different contacts with different organisations and also with the individual people from different parts of the world. They started to create international net of the Ride Coordinators in different countries and regions. The primary assumption it was to create group of 500 cyclist for 3 cyclist from each country, and through international sponsoring assert, financial support for covering this whole event. Foreseeable cost of the trip it was 18200 USD per person. In meantime happened the distribute of the financial sphere of organisation of the Ride what meant, that the participants had to find by themselves financial support in their own countires, which they are representing. It was about 80 Coordinators in different countires. When the organisation in USA colapsed, the Lithuanian group decided to continue the organisation of the Ride.

The Lithuanian Coordinator Doctor of Phisics Sigitas Kucas and later International Coordinator of the Ride, He sent informations to those about 80 Coordinators with a request of helping to organize the route through their country. He received may be just a little bit more than 10 positive answers. And because of that we had in few countries prepared program when we were travelling through some countires. In the Repulbic of Lithuania this Ride was a national event. Before the ride started the Lithuanian group had a visit with the Valdas Adamkus, the President of the Republic of Lithuania, who as a first signed the Peace Banner. The Ride was supported by the document from UNESCO thanks through this letter we received a lot of help. (thanks to God I can say)

My participation in the Ride... In years 1995-97 during vacation time I was travelling by bicycle through Europe. But in 1997 it came to me a dream to travel by bicycle around the world. I was planing to go for this trip alone, even I created the whole plan of the trip. One fellow from the High Electronic school He knew about my plans. Someday He found article in "Gazeta Wyborcza" the day 30 of September 1997 with title.: " By bicycle in the third millenium. With Kinga around the world" And started like that. From this article subsequented that they wasnt searching somebody for particiapting but they was searching a sponsors. It was added the phone number and I decided to call. Finally I went for the international organisational meeting in Gdansk, Poland it was December 1997. They accepted me as a participant. Some time later one of the polish coordinators (3 students was involved in it) she called to me and said that they decied to back out from the organizing the Ride and from the participation too. I became alone.

In may 1998 I went to Vilnius for the next international organizing meeting. Even after the meeting I wasnt thinking that I will be able to participate in this Ride. In may of 1998 happly went through the final examinations at my high school and I was free. I was trying to pass exams and became a student at the Politechnical School of Radom (some kind of Technical University) but either first or second exams did not have enough points to be accepted as a student in this school. I was trying to find a sponsors but without positive results. And because of that I was thinking that nothing will be, I wont be able to go for this ride. But 19 of June 1998 it came to me a big envelope letter from Vilnius, Lithuania from the International Coordinator. He sent me the documents needed to apply for the visas. The main problem it was to receive visa to USA. But I decided to try even if I didn't have it sponsors and enough financial means, and a good equipment. I decided to make a copy of documents and send by express letter to the US Embassy in Warsaw, Poland. It was a surprise for me when 20 of July 1998 I received letter from the US Embassy in Warsaw, Poland. In this letter from the US Embassy it was a invitation for 4 of August 1998 to come for applying for US Visa.

The Ride was starting 6 of August 1998, and because of that I decided to call to the US Embassy with a request to quicken the appointment. They gave be permission to come one day earlier, it was thats all what they could offer to me. In meant time I was searching for a flight reservation to Seatlle. First reservation which I had made in both ways was for about 1050 USD. At the travel office they informed me that it is impossible to by one way flight ticket to USA. Even my brother said that such big money will no borrow from any one to buy such expenicve ticket. But later the former Polish Coordinator Kinga Choszcz she sent me by email informations that in Gdansk it is possinle in student travel office to buy a cheaper ticket to USA. But also such student travel office was also in Warsaw, Poland. I made a reservation for a flyght to Seattle for about 322 USD. But even such price was a high amount of money for our Family. But my brother Miroslaw he decided to help me, and He borowed money to buy a flyght ticket. When I arrived to the US Embassy at the 3 of August 1998, at the door of US Consulate was a long line of people. For my surprise I wasn't waiting in this long line but they let me go in through other door. Totally I did not know what to do where I was alredy in, Where to go.

It was for me unknown how to apply for the visa. I paid 45 USD of the visa fee, and next only It came to wait for the meeting with the US Consul. I went down to the big room which was situated in the down part of the US Consulate (something like a basement) there it was many people which was seating everywhere where it was possible, on the benches on the stairs etc. I was waiting for the meeting with the consul. All the talks which was going on there was open, it means: every one could hearhow was going on the talk of the person who was standing by the window where was consul behind the window. I think that It was a method of avoiding some kind of proposition of corupption.

I was waiting about one hour. Before me it was two students, they was talking in English with a Consul and they did not receive visas. And I was thinking, I do not know English, I finished school, I do not have job, I am not a married, I do not went to the army service. Consul could think that I want to immigrate. But When I came to the window, the Consul asked in which language we will talk. I answered in Polish. I shown Him certificed in English that I am Polish coordinator of the Ride and that the Ride is supported by UNESCO. WE do not long time talk. Consul said to me, that I can come tommorow to collect the visa. I was shocked and because of that I was thankfull and I went out of the US Consulate forgeting that It can be better if I could receive visa at the same day, because I had appointments for visas in the Mexican and Guatemalian Embassies. I deiced to call to to US Consulate with request to issue at the same day the visa and collet the visa the same day also. One woman with whom I was talking wasnt unhappy telling me why I did not said that to Consul to issue and collect the visa the same day. But finally she said to come to US Consulate about 2 PM when the visas are delivered, and then may be my visa will be ready. And It was so at the same day I recieved visa to USA, Mexico and Guatemala. At the Guatemalian Embassy even I was few minutes late because the Guatemalian Embassy was working only untill 3 PM the consul there was so kind that He waited for me issued the visa and even He gave me few maps of Guatemala. The flyght to USA I wasnt able to reserve not erlier than on the 7th of August 1998. We came to the Warsaw Okecie international Airport. We came there by the old minibus of my fellow from home town. The whole Family and some fellows, and also my equipment: Polish Bicycle ROMET made in 1976 which was older than me. The Bicycle needed to be partly a parts in to peaces and put in to the cartoon. I took with me also old bags which I had in my previous Bicycle European trips. At the Airport my Mother as crying, but even it ws not my first bicycle trip for a long time, but this one it was for a longer time that the previously maded. Brother Miroslaw at the airport gave me 300 USD also from Uncle I recieved some money too. It was all my money which I had for one and a half year travelling around the world. By British Airways on the 7th of August 1998 I fly to London and there I needed to wait until next day for my next flyght. I decided to not wait at the airport. I decied to find Seventh Day Adventist Church and go there. I had some list of different churches and I did not know where to go. Finally I went to the Hackney SDA Church. When I came there it was already late. I was thinking that nobody will be there but, there was a many people singing. It was a black people church. One person later took me to His house. I was sleeping there and the next day in the morning I went back by subway to Heathrow Airport. I remember brother Miroslaw gave me 10 Pounds and I spended just for the two tickets almost 8 Pounds one it was daily ticket for about 4 Pounds and one way ticket for a bout 3 pounds. It was for me really expencive. But It was worthy to go out from the airport for a visit. 8 of August 1998 I had a flyght from London to Seattle. The flyght was going out about 11 AM and arriving to Seattle it was for a about 12. But I did not know I will come at noon or at night. The International Coordinator wrote to me in email that somebody will come to the airport. When I finally came to Seattle at the Custom control they tok my oranges which I received from Family and I wanted to keep and eat them later. They throw it them to the trash, But happly they did not took my brown breads which I brought from Poland. I was waiting at the airport but nobody was comnig to pick me up. I had the address and telephone to the Friend of Sigitas I was trying to call there but nobody was answering. After about 7 hours of waiting at the airport I decided to take a Taxi because going by bus it was impossible because of the bicycle which was in the cartoon packed and my other bags. I had about 300 USD, and to spend 40 USD for a Taxi it was a great expenicve. I was thinking about it for a long time. But when finally the day became night I took a Taxi. I went to the place where Sigitas gave me address. When I arrived there. It was a one wooden building which was with two floors. And it was living there different Families. And When I arrived there I did not know that in this building are living different Families. One woman from the ground floor came out and said to me that such person is not living here, it was my understanding like that. I wanted that the Taxi driver will leave me there and I will sleep in the bushes close by the house. But the woman from the house did not agreed. Finally I landed in the International Yout Hostel where for the night I needed to pay 20 USD. It was the most terible night in my life. I did not know where it was the group. The address which I received the person wasnt there. I did not have money for coming back to home. In the morning somebody called to the Youth Hostel and left the phone number and mesage and to contact with Him. I decided quickly to call to that person and the person came to pick me up by long car because my bicycle was in the box. It was a neighbor of Patricia Radin the firend of Sigitas. Few days I spend at his flat. He took me in different places to see Seattle one time He took me on his motorcycle for a ride through the Seattle it was a nice time. Finally came Patrycia. I did not know that she was in Canada Vancover it was connected with her work sience she was there for some Conference. She was studying and working at the University of Washington. With her was working and studying Przemek Pyrdak which I met. It was very nice again to talk in Polish. Because at that time my English it wasnt so good. Przemek he helped me to buy the back wheel because this mine wheel was so damaged during the flight from Poland to USA that it was not possible to repaired. We went to one shop and I bought back wheel used one it was Japanese wheel. The seller sold the wheel to me for 24,75 USD. Przemek gave me also Helmet and gloves. It was a great help for me from Him. One day I was seating at the Pat house by the computer writtings emails, the phone was ringing, I answered the phone and it was surprised for me it was calling Sigitas. In the evening He was calling again to speak with Patricia. Next day Patrycia reserved for me train Amtrak from Seattle to Salem in Oregon. The cost of the ticket was 28 USD. I even did not move from Seattle I had to spend 112,75 USD from 300 USD which I had for the one and a half year trip around the world. I needed to pack my bicycle again to the cartoon. The cartoon costed 5 USD I think that the 28 USD it was already included the cartoon. It was nice to travel by train. In the train I met one girl she was Korean I think. She was some kind of Missionary. It was nice to talk with her. We exchanged contact. To the train station in Salem came Christoph from Germany by van Chrysler Voyager, and he took me. This Van it was a Ride transportation car. Finally I joined the group 12 of August 1998 at the Devil's Lake Park by Lincoln city. There I met the group it was: Sigitas Kucas (47 years old) Doctor of Phisics and also a international Coordinator of the Ride. (Lithuanian), Edvardas Ziżys (62 years old) profesor of Vilnius University (Lithuanian), Gediminas Vasiliauskas (about 35 years) (Lithuanian), Goda Ciplyte (31 year) teacher of English language (Lithuanian) Ignas Brazauskas (about 18 years) student (Lithuanian) , Guenter Ehrich (63 years) Retired (German), Christoph Schleidt (about 25 years) Social Worker (German), Olivier Stephan (about 23 years) Construction worker (German), Ahmet Mumcu ( about 40 years) Restaurant Owner (Turkish-German). It was a nice place where I meet all of them. I was thinking that Sigitas will find some sponsors in USA, but it wasnt so. I decided that I will be travelling untill I can, and later I willl borrow money from the Polish Embassy for the ticket coming back to Poland. I was the worst equiped, from between my fellows from the group. I was like a Vagabond comapring to the fellows which they had a good bicycles, equipment and some of them was well financially preapred to go for a whole trip around the world like for example Ahmet. The 13 of August 1998 It was my first day on the bicycle. Oliver he proposed to me to go together. I agreed. I did not give my luggage to the car because I did not had a money to pay for the car. Usually everyone had a map. And in the morning we were disscusing the route and making decissions that today we are going to such and such park and we will sleep there. And usually people was going individually or in small groups. Daily we were making about 100 km, it was good asphalt routes. We were startig in the morning and to the place of sleeping some fo the fellows was coming earlier some of the later and even some was caming late at night. We were dividing in to the groups for three people. The 3 people groups was preparing the meals morning and evening for the whole gruop. We had a car Voyager Chrysler Plymouth which in Seattle was bought 7 people collected money and payed 3000 USD In this car was transported different things lke: gasoline stouve on which we were preapring the hot meals. I did not had a tent and I was sleeping because of that outside on the ground on Karimat in sleeping bag. Edvardas had a video Camero and He was preapring the materials for the Lithuanian National Television LTV where it was shown one time per two weeks 10-15 minutes prgrams from the way. One of the sponsors of the Lithuanian team was Express Delivery Service DHL and thanks to DHL they was able to sent the Video tapes to Lithuania very quickly. Four people from the Lithuanian team had prepared special bicycles by the German company for the trip.

The Story is not finished yet. It is on the way of translation. I appologise.

Czasami na trasie mieliśmy takie zjazdy że jechaliśmy około 70 km/h. Czasami sam się bałem jechać tak szybko na moim "staruszku". Guenter miał organki i uprzyjemniał nasze wieczory i poranki grając na nich. Wieczorem na naszych miejscach noclegowych siadaliśmy przy stole i omawialiśmy plany na kolejne dni. Christoph był pracownikiem socjalnym i lubił prowadzić spotkania i wyznaczać rożne obowiązki każdemu. W grupie nie mieliśmy jakiegoś mechanika ale każdy to co umiał starał się pomóc jeden drugiemu. Przed wyjazdem w trasę rano staraliśmy się przeglądać i naprawiać rowery ponieważ wieczorem było to nie możliwe.

Mieliśmy ze sobą Laptop Dell Latitude 166MHz 32Mram 2,1GB był on przysponsorowany przez litewską firmę Ars Computandi. Tym laptopem opiekował się Sigitas. Była to jedyna możliwość komunikacji ze światem. Ja otrzymywałem od brata raz na tydzień wiadomość ponieważ musiał on korzystać z internetu u rodziny znajomych a czasami pisał listy u siebie w pracy. Jeden list czasami pisał 2 dni. Niekiedy potrzebne było ażeby przesłał mi niezbędne informacje jak np: jakieś adresy i musiał się z tym trudzić.

Odwiedziliśmy Park Sekwoii. Kiedy wjeżdżaliśmy do tego parku w dzień zrobiło się tam ciemno jak w nocy. Dotarliśmy do tzw: "Wielkiego drzewa" które miało takie wymiary: wysokość 92,6 m, średnica 6,6 m, obwód 20,7 m. wiek około 1500 lat.

W San Francisco przy moście Golden Gate zorganizowaliśmy spotkanie tzn: rozłożyliśmy mapę naszej trasy rozwiesiliśmy transparent naszego rajdu i próbowaliśmy dzielić się ideami rajdu pokoju a przy okazji również sprzedać nasze rajdowe koszulki. Mieliśmy możliwość spotkać emigrantów litewskich którzy nas bardzo mile przyjmowali i gościli.

W Los Angeles nocowaliśmy przy Polskim Kościele Rzymsko-katolickim. Tam dzięki pomocy ks. Edwarda Mroczyńskiego który mówił o mnie w ogłoszeniach mszalnych, a ja stojąc z wystawioną czapką na zewnątrz kościoła zbierałem datki. I tak dzięki Polonii w Los Angeles zebrałem ponad $700 dolarów co dało mi możliwość kontynuacji rajdu. Rownież jedna rodzina polonijna zaprosiła nas, cała grupę na poczęstunek ale tylko ja i Olivier skorzystaliśmy ponieważ reszta grupy była w różnych miejscach. Litwini byli na spotkaniu w Litewskim Kościele Katolickim i tam otrzymali wsparcie finansowe. Nie tylko moja sytuacja finansowa była ciężka każdy liczył się z groszem. W Los Angeles spędziliśmy kilka dni, miałem możliwość zobaczyć Hollywood i Beverly Hills lecz nie zrobiło to na mnie większego wrażenia. W telewizji wszystko to upiększają. Moim marzeniem było odwiedzić USA myślałem że to jest "raj na ziemi" ale gdy tam już się znalazłem zobaczyłem że ludzie podobnie żyją jak w Europie.

W San Diego zatrzymaliśmy się przy Polskim Kościele Rzymsko-Katolickim tam dzięki pomocy ks. Stanisława Kowalskiego uzbierałem około $150 dolarów. Jeszcze bardziej wzmocniła się moja sytuacja finansowa. Pierwszym miastem w Meksyku do którego dotarliśmy była Tijuana tam przenocowaliśmy w tanim Hotelu. Ja czasami ażeby zaoszczędzić nawet te parę groszy spałem w samochodzie. I dalej ruszyliśmy część grupy samochodem a reszta autobusem do Hermosillo gdzie czekała na nas koordynatorka meksykańska Flor Toledo. Ja akurat byłem w tej grupie która podróżowała samochodem. Na granicy wewnętrznej w stanie Sonora w Meksyku mieliśmy problem nie chcieli przepuścić nas i samochodu, a zgodzili by się jeżeli byśmy im zapłacili około $1000 dolarów. My nie zgodziliśmy się na to. Postanowiliśmy zawrócić do USA i pojechać inną trasą, przez stan Arizona i z powrotem do Meksyku. Na innej trasie nie mieliśmy żadnych problemów, zapłaciliśmy tylko manipulacyjną opłatę około $11 dolarów i ruszyliśmy dalej. Od Hermosillo zaczęła się ciężka praca na rowerach. Musieliśmy wstawać wcześnie rano a czasami była to jeszcze noc kiedy wyruszaliśmy w trasę na rowerach, ponieważ musieliśmy danego dnia pokonać około 130 km i dotrzeć na 13-tą lub 14-tą gdzie mieliśmy umówione spotkania z przedstawicielami miast, radiem, telewizją, gazetami, przedstawicielami sportu, młodzieżą w szkołach która była poubierana w takie same stroje: Dziewczyny miały swoje mundurki, chłopaki również, ładnie to wyglądało. Mieliśmy możliwość uczestniczyć w koncercie muzyki gitarowej a później był dla nas czas ażeby powiedzieć coś na temat naszego Rajdu. W jednym z miast zostały zaprezentowane dla nas tańce i stroje meksykańskie. A gdzie indziej witano nas jak by to był "Tour de France". Przygotowane były barierki w centrum miasta. Zdarzyło się tak np.: w Mazatlan gdzie nocowaliśmy w wysokiej klasy hotelu położonym nad oceanem z klimatyzacją, basenem, a innego dnia nocowaliśmy na hali sportowej. Przygotowywane były posiłki dla nas. Na trasie mieliśmy obstawę policji. Z jednej strony była to dla nas duża pomoc ponieważ poruszaliśmy się po głównej krajowej drodze i policja dawała nam pewną ochronę przed dużymi ciężkimi ciężarówkami, a z drugiej strony był to dla nas pewien kłopot ponieważ kiedy chcieliśmy się załatwić czy zrobić zdjęcie, musieliśmy to czynić szybko ponieważ zaraz za nami jechał samochód policyjny. W północnym Meksyku w godzinach południowych temperatura dochodziła do 42*C. Wszystko było gorące nawet wiatr który dało się odczuć był gorący. Staraliśmy się nie podróżować w czasie najgorętszym ale czasami było to nie możliwe ponieważ musieliśmy zdążyć na jakieś spotkanie, choć i tak czasami nie docieraliśmy na czas i wtedy nasza koordynatorka była zła na nas. Ludzie trudzili się aby przygotować specjalnie dla nas program a my nie przyjeżdżaliśmy na czas. W Meksyku odłączył się od nas Christoph Schleidt z Norynbergii. Przed wyjazdem ożenił się i wyjechał w podróż dookoła świata. Rajd był otwarty dlatego na trasie przyłączały się do nas różne osoby aby z nami podróżować, dzień czy kilka dni albo nawet dłużej, również przyłączały się do nas kluby rowerowe. Niedaleko miasta Oaxaca na południu Meksyku odwiedziliśmy archeologiczne miejsce "Montalban" gdzie znajdują się piramidy. Na naszej trasie co jakiś czas robiliśmy postoje ażeby coś zjeść czy odpocząć. Zabieraliśmy ze sobą jakiś prowiant przeważnie sporo było tam owoców i większość prowiantu wiozła dla nas policja. Na jednym ze spotkań z młodzieżą w szkole Sigitas mówił po angielsku a Flor tłumaczyła. A na drugim znów spotkaniu Edvardas grał na gitarze i śpiewał po litewsku. W Meksyku przyłączył się do nas Hugo Valente współkoordynator (około 27 lat ) fotograf. Z powodu powodzi w stanie "Chiapas" musieliśmy ten teren ominąć. Gdy dotarliśmy na granicę meksykańsko-gwatemalską okazało się że będziemy musieli spędzić tam noc ponieważ nie mieliśmy pewnych dokumentów które trzeba było pobrać w miejscu oddalonym o kilka kilometrów a które to mijaliśmy w czasie drogi do granicy. Noc spędziliśmy na zewnątrz przy budynku policji. Ja nie miałem namiotu a jeszcze do tego ukradziono mi karimatę i musiałem spać w śpiworze na rozłożonej folii. Nie było za wygodnie ponieważ leżałem na kamyczkach które mnie upijały ale trzeba było się przyzwyczajć. W Gwatemiali pierwszą noc spędziliśmy w tanim hotelu mieście Huehuetenango gdzie dotarliśmy późnym wieczorem i na dodatek padał deszcz. Było gorąco, choć pracował wiatrak w pokoju to i tak spać można było bez przykrywania się czymkolwiek. W Gwatemiali nie mieliśmy przygotowanego programu przejazdu przez ten kraj. Musieliśmy sami organizować sobie program. Wysunąłem propozycję aby udać się do różnych miejsc z prośbą o pomoc. I tak zaczęliśmy nocować bezpłatnie przy kościołach, szkołach u osób prywatnych itp. W miejscowości Solola dołączył się do Rajdu, Manuel Monsalvo Cortes (25 lat) student języków ale również sprzedawca warzyw (meksykańczyk). Solola jest położona niedaleko jeziora które otoczone jest górami. Nad jeziorem znajduje się pralnia tzn: kobiety zbierają się i piorą różne rzeczy. W tym czasie kiedy tam byliśmy odbywał się chrzest poprzez pełne zanurzenie, zostało ochrzczonych około 20-tu młodych kobiet i mężczyzn. Zebrało się tam dużo ludzi z jakiegoś kościoła protestanckiego i również odbywało się tam nabożeństwo. W Sololi okazało się że nasz operator kamery Edvardas ma problemy z okiem. Gdy dotarliśmy do miasta Gwatemala stwierdzono że musi zostać przeprowadzona operacja na oku. Miał on do wyboru wracać do kraju i tam by została przeprowadzona operacja i wtedy chyba już by nie dołączył ponownie do rajdu. Postanowił zostać na miejscu, towarzyszyła mu Goda która została aby się nim opiekować. Mieliśmy kamerę ale nie mieliśmy naszego operatora i przez to nie ma prawie wcale materiału filmowego z późniejszych krajów środkowo-amerykańskich. W Gwatemali nie przebywaliśmy długo ruszyliśmy do następnego kraju czyli Salvadoru. Jest to biedny kraj mogliśmy zauważyć jak ludzie mieszkają w chatach glinianych pokrytych trzciną, którzy zajmują się jakimiś niewielkimi uprawami próbują sprzedać banany, arbuzy, pomarańcze czy jeszcze inne owoce które wyrastają wokół ich domów. Jednego dnia kiedy to zgubiliśmy się ja i Gediminas kupiliśmy na trasie od dzieci arbuzy i szukaliśmy ładnego miejsca na spożycie ich. Dotarliśmy nad ocean spokojny na plażę na której znajdował się czarny piasek woda w oceanie była ciepła a my siedząc na plaży zjedliśmy po arbuzie i ruszyliśmy dalej. Podróżowaliśmy niedaleko oceanu spokojnego trasa była zawiła wiodła przez tereny pagórkowate. Było gorąco ale czasami na trasie można było spotkać strumienie wody spływające ze skał gdzie mogliśmy się ochłodzić. Grupę spotkaliśmy dopiero po kilku dniach w stolicy San Salvador w Ambasadzie Hondurasu. Cudem się tam razem odnaleźliśmy.

Honduras praktycznie pokonaliśmy poprzez transport ponieważ gonił nas plan rajdu. W stolicy Tegucigalpie w biały dzień pozostawiliśmy samochód bez opieki czego rezultatem była wybita szyba w dzwiach i za której wymianę musieliśmy zapłacić $120 dolarów. Niedługi czas później ukradli nam z dachu samochodu małą antenę do satelitarnego systemu GPS, który to litwini dostali od sponsora. Zakończyło się zbieranie danych o naszym położeniu poprzez system GPS. Był to bardzo pomocny system na naszej trasie dlatego że pomiary np: na jakiej podróżowaliśmy wysokości, ile kilometrów pokonywaliśmy, były zapisywane do podłączonego laptopa a póżniej przesyłane w e-mailu. Dane te były wykorzystywane do stworzenia mapy internetowej obecnego położenia naszego. Mogłem zauważyć duży kontrast pomiędzy ludźmi bogatymi a biednymi. Bogaci wznosili piękne domy a czasami nawet pałace a w dodatku odgradzali się murami na których założone były druty kolczaste pod napięciem. Nie wiem czego ci ludzie się tak bardzo bali że tak się odgradzali od świata. Gdy się na to patrzyło a zaraz obok na ulicy biedna kobieta podchodziła do samochodów aby coś sprzedać albo żebrając był to naprawdę przygnębiający widok. W Tegucigalpie kilka osób z grupy musiało się starać o wizę do Nikaraguii. Ja nie potrzebowałem wizy do tego kraju, w przeciwieństwie do Niemców którzy obawiali się że albo nie dostaną tej wizy, lub będą musieli za nią dużo zapłacić. Cudem otrzymali te wizy bezpłatnie. W Nikaraguii w Granadzie przyjęli nas w szkole przy kościele Adwentystów. Pamiętam jednej nocy padał deszcz a raczej była to straszna ulewa kiedy to woda dosłownie lała się z nieba jak z kranu. W Środkowej Ameryce był to czas bardzo deszczowy a nawet tragiczny kiedy to po przejściu huraganu "Mich" zginęło lub zaginęło około 10000 ludzi. W Nikaraguii opuścił nas Hugo Valente nawet się z nami nie pożegnał. Wrócił do Meksyku. W miejscowości Rivas mieliśmy taką sytuację kiedy to w kościele Adwentystów zaproszono nas na nabożeństwo a później dosłownie w kościele nocowaliśmy i przyrządzaliśmy posiłek na naszej kuchni benzynowej a był to chyba wtedy ryż dlatego że mieliśmy go dość dużo w USA został zakupiony duży worek i trzeba było go zjeść. Na granicy nikaraguańsko-kostarykańskiej oczywiście jak do tej pory na każdej granicy mieliśmy problemy z naszym samochodem, chodziło o dokumenty. Byli tacy ludzie których nazywano "Tramitadores" którzy chcieli udzielić nam pomocy w załatwieniu dokumentów w zamian za parę groszy. Przeważnie to my sami chcieliśmy załatwiać te dokumenty. Na granicy przebywało mnóstwo ludzi trzeba było uważać aby w tym całym zamieszaniu nie zginęło coś z przyczepki lub dachu samochodu. A gdy przemieszczaliśmy się samochodem, był on zawsze bardzo obładowany. Wyglądało to mniej więcej tak: z tyłu na drzwiach mieliśmy umocowany taki specjalny bagażnik na rowery, znajdowało się tam ich 3 lub 4. Na dachu samochodu były bagaże, a w przyczepce reszta rowerów czyli 6 lub 7 i reszta bagażu. A jeśli chodzi o przyczepkę to dostaliśmy ją w Kalifornii od emigrantki litewskiej podarowała nam ją napisała list specjalny w związku z tym ale oprócz tego to nie mieliśmy niczego, żadnych dokumentów. Numer rejestracyjny tej przyczepki był chyba jak pamiętam z 1981 roku. Na granicy spotkaliśmy młodą amerykankę około 30 lat pochodziła ze stanu Nowy Jork. Chciała się do nas przyłączyć nawet myślała że sobie gdzieś załatwi rower i będzie z nami podróżować ale tak nie było gdy tylko dotarliśmy do jednej z miejscowości ona nas opuściła. W jednej z miejscowości kiedy to szukaliśmy noclegu ja i Gedyminas wydarzył się drobny wypadek kiedy to cofając naszym samochodem Guenter nie widząc uderzył jakiś samochód i uciekł z miejsca wypadku. Ale jakiś czas później nie wiem czy to była policja czy jakieś inne służby zatrzymały Guentera i musiał zapłacić odszkodowanie za wyrządzone szkody. W stolicy San Jose musieliśmy się starać o kolejne wizy, ja nie potrzebowałem wizy do Panamy ale dla Litwinów był to duży problem. Nie chcieli wydać im wiz aż dopiero wtedy gdy przeprowadziliśmy protest w wejściu do Ambasady Panamy. Rozwinęliśmy nasz transparent rajdowy i prawie cala grupa wstawiła się by pomóc przyjaciołom. W mieście David w Panamie spotkaliśmy Janne Szweda który podróżuje już od kilku paru ładnych lat po świecie. Postanowił przyłączyć się do nas. Gdy dotarliśmy do miasta Panama zatrzymaliśmy się w sektorze USA przy policji kanału panamskiego. Tam zauważyłem także duży kontrast pomiędzy strefą amerykańską a resztą miasta Panama. Sektor USA był zadbany tzn: czysto, trawniki wystrzyżone itd.

A miasto Panama wyglądało nie wszędzie ale w większości budynki obdrapane, brak czystości, choć wjeżdżając do sektora amerykańskiego nie potrzeba było mieć wizy albo jakiejś specjalnej przepustki znajdował się przy wjeździe posterunek ale nic zbytnio nie sprawdzał choć mógł kogoś wylegitymować tak jak to było z nami gdy się znaleźliśmy w tym sektorze. Z Panamy do Kolumbii nie ma drogi, musieliśmy zacząć szukać innego transportu dla nas i naszego samochodu. Janne i Flor postanowili się od nas odłączyć. Również w Panamie odłączył od nas Guenter ale on postanowił podróżować oddzielnie i przyłączyć się znów na granicy ekwadorsko-peruwiańskiej. My spędziliśmy kilka a nawet kilkanaście dni szukając transportu bez rezultatu, cały czas korzystając z gościnności Policji kanału panamskiego. Postanowiliśmy się udać na drugą stronę Panamy i tam poszukać transportu. Od jednej z głównych osób policji dostaliśmy wizytówkę i mogliśmy powołać się na nią prosząc o pomoc Policję kanału panamskiego ale znajdującą się z drugiej strony nad oceanem atlantyckim. Ja i Oliver przebyliśmy jednego dnia trasę od oceanu spokojnego do oceanu atlantyckiego. Nie było to jakieś specjalne osiągnięcie, przebyliśmy około 70 km tyle mniej więcej wynosi odległość od jednego oceanu do drugiego. W mieście Colon udało się znaleźć transport dla samochodu. Trzeba było go i przyczepkę zapakować w kontener i został przesłany do Kartageny w Kolumbii. Odległość nie była zbyt duża około 600 km, a kosztowało to około $1300 dolarów. Później musieliśmy zacząć szukać jakiegoś transportu dla nas. Sigitas ściągnął przez internet program Net2Phone i dzięki temu mógł w miarę nie drogo porozmawiać z litwą i nie tylko przez internet używając do tego laptopu i słuchawek z mikrofonem.

My po kilku dniowych bezowocnych próbach poszukiwania w porcie transportu dla nas do Kolumbii postanowiliśmy wrócić do miasta Panama i tam znaleźliśmy samolot mały transportowy który zabrał nas na drugą stronę Panamy do małej miejscowości nad oceanem atlantyckim ale już blisko granicy z Kolumbią ten przelot na osobę kosztował około $54 dolarów było to dość drogo jak dla nas. W tej miejscowości Puerto Obaldia udaliśmy się do Konsulatu Kolumbii gdzie wbito nam pewne pieczątki które nie były pieczątkami wjazdu do Kolumbii i przez to mieliśmy problem później z wyjazdem z Kolumbii. W tej miejscowości wynajęliśmy małą łódź do której włożyliśmy nasze rowery i popłynęliśmy do Kolumbii do małej miejscowości. Przepłynięcie tą łodzią z silnikiem trwało około godziny a kosztowało to około $12 dolarów na jedna osobę. Teren dookoła był wspaniały na brzegu znajdowały się palmy, domy z desek i trzcin, góry. Ocean był niebiesko-zielonkawy, ładna pogoda świeciło słońce. W wiosce już w Kolumbii musieliśmy znaleźć inną łódź, którą moglibyśmy się dostać do większego miasta czyli do Turbo. Znaleźliśmy taką łódź ale zbliżał się wieczór i pogoda wskazywała ze będzie deszcz. Ale my jednak zdecydowaliśmy się płynąć. Włożyliśmy nasze rowery i nasz ekwipunek do łodzi z silnikiem i również sami do niej wsiedliśmy. Poinformowano nas że będziemy płynąć około trzech godzin. Wypłynęliśmy jakiś czas później zaczął padać deszcz, zrobiło się ciemno pojawiały się błyskawice i słychać było trzask piorunów, ja się bałem wtedy, a jeśli by deszcz silniejszy zaczął padać co wtedy? Nasi przewodnicy było ich dwóch mówili o problemach nadchodzących po hiszpańsku może myśląc że nikt nie rozumie tego języka, ale Manuel który był z Meksyku przetłumaczył nam co się dzieje. Okazało się że zaczyna brakować paliwa i zgubiliśmy drogę. Przy łodzi nie było świateł nie widzieliśmy co się znajduje przed nami tylko wtedy gdy się pojawiały błyskawice mogliśmy widzieć że przed nami pojawiały się czasami góry skalne znajdujące się na naszej trasie. W końcu dotarliśmy do jakiegoś miejsca gdzie można było kupić trochę benzyny. Płynąc na około było ciemno tylko z fal powstałych przy przepływie naszej łodzi można było dostrzec małe światło. Do miasta Turbo dotarliśmy na godzinę około 22-gą. Po około 5-ciu godzinach płynięcia łodzią. Udaliśmy się na policję gdzie udzielono nam schronienia ponieważ poinformowano nas że spodziewają się ataku. Noc spędziliśmy na placu jednego z urzędów w tym mieście. Następnego dnia Sigitas i Gediminas ruszyli do Kartageny a nasza reszta udała się do Medellin autobusem. Podróżowaliśmy około 16-tu godzin poprzez malowniczo położone góry i doliny. Gdy dotarliśmy przybył na dworzec jeden emigrant litewski który przybył aby nam pomóc. Powiedział nam o jednym hotelu i o cenie za niego. Ale my nie przystaliśmy na jego propozycję. Więc on zabrał nas na jedno z medelińskich osiedli. Zaprosił nas do jednej z restauracji a potem wskazał jedno miejsce między drzewami na trawie, powiedział że tu możemy przenocować bezpiecznie, że co jakiś czas będzie nas doglądał policjant. My cóż mogliśmy robić była późna godzina na to ażeby szukać jakieś inne miejsce noclegu. Przenocowaliśmy na trawie pośród drzew w pobliżu osiedla mieszkaniowego. Rano przejeżdżała samochodem młoda kobieta i zatrzymała się koło nas i zapytała co my tu robimy. Zaprosiła nas do siebie. Na skromny poczęstunek i również abyśmy mogli się umyć. Później odwiedziliśmy Uniwersytet Medelliński gdzie, jeden student zaoferował nam pomoc w znalezieniu noclegu i tak następną noc spędziliśmy w Teatrze. Później gdy dowiedzieliśmy się że Edvardas i Goda dołączyli po kuracji w Gwatemali to i my również przybyliśmy do rodziny litewskiej u której się zatrzymali. Kilka dni później dołączył Sigitas z Gediminasem którzy odebrali samochód w Kartagenie. Miasto Medellin znane jest z kartelu narkotykowego. W tym czasie kiedy my byliśmy tam raczej było spokojnie. Medellin posiada metro nadziemne chyba jako jedyne miasto w Kolumbii i nie tylko. Miasto to wygląda jak jedno z europejskich miast chyba w dużym stopniu przyczynił się do tego narkotykowy kartel a głównie Pablo Escobar. W Medellin odłączyli się od nas Olivier i Manuel postanowili podróżować oddzielnie aż do granicy ekwadorsko-peruwianskiej. My wyruszyliśmy kilka dni później z Medellin. Podróżowaliśmy przez tereny górzyste. Gdy wyjechaliśmy z Medellin po kilkunastu kilometrach musieliśmy się "wspinać" drogą asfaltową na pasmo górskie po którym podróżowaliśmy. Moim starym Rometem z 1976 roku, choć już zmodernizowanym bo miał 21 biegów ale to i tak nie wystarczało na trasę górską ponieważ biegi te nie były przystosowane na tereny górskie, po prostu zębatki przednie były za wielkie. W miejscowości Supia nocowaliśmy przy kościele Rzymsko-katolickim gdzie przygotowali dla nas spotkanie z lokalną telewizją. Do dużego miasta Pasto dojechaliśmy wieczorem i nie wiedzieliśmy gdzie się udać aby zapytać o nocleg. Byliśmy trochę zrezygnowani. Wtedy zdarzył się chyba cud. Wyszedłem aby znaleźć jakiś kościół aby prosić o pomoc w przenocowaniu, udałem się na duży plac oświetlony, wtem zauważyłem dziewczynę, postanowiłem zapytać się jej gdzie znajduje się kościół, a także wytłumaczyłem jej dlaczego go szukam. Ona postanowiła nam pomóc. Zaprowadziła nas pod swój dom, ale nie wiedziała czy będzie nas mogła przenocować. Byliśmy grupą około 10-cio osobową, którą nie łatwo było ulokować w mieszkaniu. Ale otrzymała pozwolenie. Mieszkała z bratem i Mamą. Ona i jej brat studiowali. Przyszło jeszcze trochę osób do domu. Siedzieliśmy do późnych godzin nocnych i rozmawialiśmy, również mogliśmy przeprowadzić połączenie internetowe. W Manizales mieliśmy problemy ze znalezieniem miejsca do noclegu. Udaliśmy się do kościoła Rzymsko-katolickiego lecz nas nie przyjmowali tylko odsyłali od jednego do drugiego. Fakt w tym że wtedy nie było osoby która by mówiła dobrze po hiszpańsku, ale i tak udało się nam znaleźć w ostatnim momencie kiedy to już było późno i pozostawało nam tylko spać na ulicy, wtedy znaleźliśmy nocleg w domu opieki prowadzonym przez siostry zakonne. Była to już późna godzina bo było chyba po 22-giej a siostry zorganizowały potańcówkę z nami, przy głośno nastawionym do tego magnetofonie. Ja w tym nie uczestniczyłem, dla mnie było to wielkim zaskoczeniem. Ahmet również tańczył z siostrami. Następnego dnia siostry umówiły spotkanie z dziennikarzami i dalej trzeba było ruszać w trasę. W Ekwadorze w stolicy Quito która jest dość wysoko położonym miastem jak nie jednym z najwyżej położonych stolic, dostałem gratis wizę do Peru. Niedaleko stolicy znajduje się równik a tam pomnik. Korzystając z podręcznego systemu GPS II udało mi się uzyskać takie dane (S 000.00.12.9),(W 078.27.15.7) (Alt 2658m). Wydawało by się że powinno być tam gorąco no bo przecież równik ale tak nie było ponieważ znajduje się on na wysokości wyższej niż nasze Rysy. Tam ku mojemu zaskoczeniu spotkałem polską grupę podróżującą chyba statkiem "Dar Młodzieży". Ekwador musieliśmy przejechać szybko ponieważ czekał na nas przygotowany program w Peru. Musieliśmy większą część Ekwadoru przebyliśmy samochodem. Jest to teren górzysty i drogi są bardzo zawiłe, jechaliśmy raz w górę raz w dół nasz samochód był bardzo obciążony, aż pewnego razu zjeżdżając w dół hamulec nie działał poprawnie. Przestraszyłem się!. Ale dzięki Bogu następnie był podjazd pod górkę. Spieszyło nam się ale niestety problemy z samochodem. Był to już wieczór tak więc musieliśmy w tam tym miejscu przenocować. Było to na szczęście ładne miejsce obok drogi znajdowała się polanka pomiędzy drzewami. Tam to się rozłożyliśmy aby przenocować. Rano niektórzy obudzili się w wodzie, ponieważ gospodarz puszczał w obieg system nawadniający. Część grupy musiała zostać i pilnować przyczepki a reszta pojechała znaleźć mechanika aby naprawić hamulce. Nie mając zbyt dużo jedzenia, porozglądałem się wokoło. Znalazłem kaktusy, a z tego co się dowiedziałem ich młode liście można było spożywać, więc starałem się je poodrywać choć nie było to łatwe ponieważ były one pokryte kolcami, aby je spożyć trzeba było usunąć wszystkie kolce. Powrócili popołudniu my nie tracąc czasu zapakowaliśmy wszystko i ruszyliśmy w trasę. 8-go grudnia 1998 roku rano mieliśmy przekroczyć granicę z Peru, tam spotkaliśmy ponownie Oliviera i Manuela którzy rozstali się z nami w Medellin mieli co opowiadać, m. in. mówili o problemach z jakimiś ludźmi w Kolumbii. Spotkaliśmy także Guentera który odłączył się od nas w Panamie i także wiele miał do opowiadania. Mówił że jadąc autobusem przez Ekwador w pewnej chwili chyba widział Godę. Był ten moment kiedy to byliśmy zmuszeni czekać ponieważ hamulce samochodu były nie sprawne. Na granicy ekwadorsko-peruwiańskiej powitała nas Soledad Olazo Rivas koordynatorka peruwiańska rajdu, a także przedstawiciele straży pożarnej "Bomberos" , Policji i telewizja. Dalej za nami jechała policja i ambulans na sygnałach. Do miejscowości Suyana gdzie mieliśmy przygotowane spotkanie z młodzieżą, z przedstawicielami miasta , mediami. Na spotkaniu z młodzieżą było bardzo dużo osób, przygotowane były flagi różnych państw, była orkiestra, proszono nas o autografy i w tym tłumie ktoś ukradł mój jedyny aparat Zenit 122. I kto by pomyślał na spotkaniu młodzieżowym. Później już do końca ameryki nie robiłem zdjęć po prostu nie było mnie stać aby kupić sobie jakiś aparat. Do stolicy Limy pokonaliśmy naszym samochodem tereny pustynne około 1000 km i co ciekawego że podczas nocnego przejazdu mieliśmy eskortę wozu policyjnego która zmieniała się co około 30-40 km. W sumie wzięło udział około 20-kilku wozów policyjnych a w każdym po 3-ech, 4-ech policjantów.

To było niesamowite że grupę cudzoziemców w samochodzie ochraniała całą noc prawie armia policjantów. To chyba był cud że dopiero przy wjeździe do Limy a nie na pustyni popsuł się nasz samochód "Challenger" jak go później nazwaliśmy ponieważ zaczął się psuć. Był on na niskim podwoziu a w Ekwadorze podróżowaliśmy po bezdrożach i tam uszkodził się samochód, były uszkodzone wał korbowy z przodu i skrzynia biegów automatyczna której naprawa kosztowała około $1000 dolarów. W Limie odbyło się oficjalne spotkanie z vice Prezydentem miasta oraz z prasą, telewizją, spotkaliśmy również klub kolarski "Cyclo Vida" którzy zamierzali towarzyszyć nam przez resztę trasy w Peru. W Limie odbyło się przejazd dookoła stolicy w którym mógł wziąźć każdy, uczestniczyło około 100-200 osób. W Limie zaobserwowałem duży kontrast pomiędzy biedotą a bogactwem. W centrum miasta znajdują się bogate domy, wille takie jak w USA dookoła zadbane czysto rosną trawniki, kwiaty jest to podlewane są ludzie którzy o to dbają, a w około miasta na pustynnych kamienistych wzgórzach stoją tzw. domy w około których nie ma ani skrawka zieleni, nie ma kanalizacji ani wody bieżącej, tak mieszkają ludzie biedni. Ja Sigitas i Gediminas zostaliśmy dłużej w Limie ponieważ trzeba było naprawić samochód dobrze że przy tym mieliśmy pomoc warsztatu samochodowego Urzędu Miasta. W ostatni dzień kiedy to już mieliśmy wyjeżdżać przyszedł Walter (31 lat) (student /nauczyciel karate) z bratem jednej dziewczyny która uczestniczyła w rajdzie. Chciał dołączyć się do rajdu. Odjeżdżając podjechaliśmy pod jego dom a on wziął swoje rzeczy rower i wyruszył z nami. Gdy już przejechaliśmy z miasta około 70 km znów się popsuł nasz "Challenger". Akurat jedna osoba był tak miła Urzędu Miasta Limy że dała nam do siebie kontakt i poinformowała że jeżeli będziemy potrzebowali pomocy to żebyśmy się z kontaktowali z tą osobą. W tym momencie potrzebna była pomoc tej osoby. Sigitas zadzwonił ale dobrze że był Walter to całą sprawę mógł wyjaśnić. Przyjechała pomoc drogowa z warsztatu urzędu miejskiego i poholowała nas z powrotem do Limy gdzie spędziliśmy kolejne dni. Gdy już rzeczywiście w miarę był dobry samochód mogliśmy ruszyć na trasę gonić grupę. Mieliśmy możliwość być w Cusco odwiedzić "Machupicchu" zaginione miasto Inków położone wysoko w górach skąd rozciągał się niesamowity widok na dolinę i rzekę. Można tam spotkać wielu turystów a bilet wstępu kosztował około $20 dolarów, ale że miałem kartę studencką ISEC to bilet kosztował o wiele taniej. Odwiedziliśmy również jezioro Titicaca które jest położone najwyżej na świecie. Tam dotarliśmy na małą wysepkę na której mieszka może kilkadziesiąt osób. Zajmują się oni robieniem pamiątek i sprzedażą tych rzeczy. Podróżowaliśmy po bezdrożach peruwiańskich. Drogi te były przeważnie ziemne wystawały kamienie czasami był jakiś żwir a przy tym jak przejechał czasami jakiś samochód było mnóstwo pyłu. Również był taki dzień że kiedy zaczynaliśmy się jazdę była to wysokość bliska poziomowi morza było gorąco, ale po przebyciu około 90 km i wdrapaniu się rowerami na wysokość około 4000-5000 metrów zrobiło się naprawdę zimno gdy dotarliśmy do Pampas Galeras. Tego dnia nie należałem do tych odważnych którzy podróżowali na rowerach. W nocy było tak zimno że musieliśmy się ciepło ubrać a nawet na głowy założyć czapki i spaliśmy jeden koło drugiego. Rano zobaczyliśmy że gdzie niegdzie zamarzła woda. Wejście w nowy rok spędziliśmy w górach w małej miejscowości Tarata. W Tacnie ostatnim mieście przygranicznym pożegnaliśmy się z grupą rowerową " Cyclo Vida" którzy towarzyszyli nam długi czas podczas przejazdu przez Peru. Ciężko się było rozstawać. Soledad (ok. 40 lat)(Servas Peru) jak również i Walter postanowili kontynuować rajd dalej . Siostra pożyczyła mu na to pieniądze i dzięki temu mógł jechać dalej, choć nie był przygotowany na dłuższą trasę. W Arica znów musieliśmy zacząć szukać samodzielnie noclegów. Przyjęto nas w ochotniczej straży pożarnej. Dzięki pomocy strażaków mieliśmy spotkanie z prasą a także z telewizją. W Arice popsuł się znów samochód gdy wjeżdżaliśmy pod górę i na tym podjeździe musiał tak stać. Ja spałem w samochodzie jako ochrona. Po kilku dniach udało się go jak gdyby naprawić i można było jechać dalej aby gonić grupę. W Iquique dogoniliśmy grupę która podróżowała na rowerach przez tereny pustynne i znaleźliśmy ich u strażaków. Ale tam co się okazało kolejna awaria "Challenger'a" i znów ja zostałem Sigitas i Soledad, była tłumaczką w sprawach naprawy. W Iquique postanowił odłączyć się od nas definitywnie Guenter był już zmęczony a poza tym to miał już dość dokładania ciągle do psującego się samochodu. Grupa już miała dość samochodu ponieważ jego naprawy były poważne i kosztowne i nikt już nie chciał do niego dokładać.

Ciąg dalszy może nastąpi - należy spytać Sławka!

Napisał: Sławomir Płatek z Radomia, uczestnik Rajdu

Korekta błędów: Marcin Kraś

 
01-03-2021 05:07:47
By bicycle around the World

Powered by pr.radom.pl Etomite